اعتراض

یادش بخیر

چه ساعتهای خوشی را با هم میگذروندیم تو دانشگاه.

سر کلاسها.توی راه.توی سلف و...

اما حالا چی؟

دیگه هیچکس از رفقای خودش هم سراغی نمیگیره!!!

ای ول به این همه ارادتی که دوستان به هم نشون میدن!!!

هاشا به غیرتشون!!!

امیدوارم هر جا که هستن موفق و پیروز باشند حالا چه به یاد ما باشن و چه نباشن!

از طرف یکی از بروبچ سخت افزاری

www.rodarro.mihanblog.com

 

تولد 60 سالگی اولین کامپیوتر

شصت سال پیش در یک آزمایشگاه در شهر منچستر اولین "کامپیوتر مدرن" ساخته شد. این کامپیوتر که " ماشین آزمایشگاهی در مقیاس کوچک " (Small Scale Experimental Machine) یا "بیبی" (Baby) نام داشت اولین ماشینی بود که دارای حافظه برای ذخیره کردن یک برنامه بود.

این کامپیوتر که در ابعادی به اندازه یک اتاق ساخته شده بود این امکان را داشت تا بدون دستکاری در سخت افزار آن دستورات مختلفی را اجرا کند. این دستگاه راه را برای ساختن اولین کامپیوتر شخصی مدرن باز کرد.

این رایانه در  21 ژوئن 1948 در لابراتوارهای دانشگاه منچستر انگلیس پا به عرصه وجود گذاشت. دانشگاه منچستر و انجمن کامپیوتر بریتانیا از آقای توتیل و سه عضو دیگر گروه سازنده این کامپیوتر که اکنون در قید حیات هستند جمعه گذشته طی مراسمی تقدیر کرد.

حافظه برای ماشین

"بیبی" جانشینی برای ماشین‌هایی نظیر ENIAC ساخته آمریکایی‌ها و "کلوسوس" Colossus ساخته دانشمندان بریتانیایی بود.

ENIAC برای این ساخته شده بود تا مسیر موشک‌های آمریکایی را محاسبه کند و وظیفه "کلوسوس" این بود که پیام‌های مرکز فرماندهی ارتش آلمان را، در طول جنگ جهانی دوم برای بریتانیایی‌ها رمز گشایی کند.

هر دوی این کامپیوترها امکان برنامه‌ریزی برای کارهای دیگر را هم داشتند اما این کار نیازمند ایجاد تغییرات سخت افزاری در شبکه سیم‌کشی این کامپیوترها بود. طراحی و ساخت "بیبی" با هدف رفع این محدودیت انجام شد.

"کریس برتون" از "انجمن حفاظت از کامپیوتر" می گوید "بیبی" بر اساس برداشتی که ما امروز از کامپیوتر داریم، اولین کامپیوتر دنیا بود. این دستگاه یک سخت افزار بود که می‌توانست برنامه‌های مختلفی را که به آن داده می‌شود، اجرا کند.

نکته کلیدی که این امکان را به این کامپیوتر می‌داد، حافظه ای بود که از "لامپ پرتوهای کاتدی" یا CRT ساخته شده بود و می‌توانست یک برنامه را در خود ذخیره کند.

این حافظه به گفته آقای برتون مانند نسخه‌ای آنالوگ از حافظه "دی رم" (DRAM) یا حافظه دیجیتالی بود که در کامپیوترهای امروزی استفاده می‌شود.

در این حافظه آنالوگ از بار الکتریکی برای شناسایی اطلاعات باینری استفاده می‌شد. بار مثبت به معنی عدد یک بود و بار منفی به معنی عدد صفر.

بارهای الکتریکی مختلف به وسیله یک شبکه فلزی که به صفحه لامپ وصل بود خوانده می‌شدند و لامپ دیگری که به طور موازی به حافظه وصل بود، این اطلاعات را به صورت تصویری نمایش می‌داد.

با این ترتیب عدد یک به صورت یک خط و عدد صفر به صورت نقطه نمایش داده می‌شدند. از این طریق کسانی که با این کامپیوتر کار می کردند می‌توانستند تصویری از آنچه که در حافظه ذخیره شده بود را ببینند.

این حافظه به برنامه نویسان 1024 بیت یا 128 بایت فضا برای برنامه نویسی می‌داد. در این فضا هم برنامه و هم اطلاعات مورد نیاز برنامه باید ذخیره می گردید. این مقدار در مقایسه با حافظه‌هایی که در کامپیوترهای امروزی به کار می‌روند بسیار ناچیز است. امروزه یک حافظه دیجیتال که یک گیگابایت حجم دارد، هشت میلیارد بیت فضا در اختیار برنامه نویسان قرار می‌دهد.

دوران پر شور و شوق

با این حال حجم کم حافظه در اولین کامپیوتر مدرن جهان نتوانست مانعی برای دانشمندان دانشگاه منچستر باشد و آنها توانستند با در اختیار داشتن همین میزان حافظه، برنامه‌های بسیار پیچیده‌ای بنویسند. آقای برتون می‌گوید حتی با چنین محدودیتی هنوز می‌شود برنامه های جالب و پیچیده نوشت.

به گفته آقای برتون اگرچه این برنامه ها کارایی چندانی نداشتند، اما آن زمان کسی به کارایی این برنامه‌ها توجه نمی کرد بلکه این عملی بودن و اجرا شدن برنامه‌ها بود که مهم بود.

اولین برنامه برای این کامپیوتر توسط "تام کیلبرن" نوشته شد. هدف این برنامه این بود که بزرگترین "مقسوم علیه" یک عدد اول را پیدا کند.

این برنامه به منظور آزمایش نوشته شده بود. آقای توتیل به یاد می‌آورد اجرای برنامه آنقدر طولانی شد که گروه این فرصت را داشت تا تمام مدارها را در حال کار ببیند و مدارهایی را که درست کار نمی‌کردند پیدا کند.

انتخاب عدد اول به دلیل محدودیت‌های نمایشی کامپیوتر بود. بزرگترین "مقسوم علیه" یک عدد اول به جز خود آن عدد، عدد یک است. به این ترتیب اگر برنامه بدرستی اجرا می‌شد باید به عدد یک می‌رسید. پس اگر کامپیوتر پس از انجام محاسبات، یک خط نمایش می داد که نماینده عدد یک بود، برنامه درست اجرا شده بود و کامپیوتر درست کار می‌کرد.

گروه در نهایت مهارت بیشتری پیدا کرد و به حجم حافظه کامپیوتر اضافه کرد. بعد از "بیبی" کامپیوتری به نام " منچستر مارک یک" Manchester Mark I و بعد از آن اولین کامپیوتر چند منظوره تجاری به نام " فرانتی مارک یک" Ferranti Mark I ساخته شد.

آقای برتون این دوران را هیجان انگیز، خارق العاده و پر شور می‌داند. نمونه‌ای واقعی از اولین کامپیوتر مدرن جهان (که نام اصلی آن SSEM است) در موزه علوم و صنایع در منچستر به نمایش گذاشته شده است.

 

استفاده بهتر از USB فلش درایو

هنوز خاطره ناخوشایند فلاپی دیسک‌ها از خاطرمان محو نشده است، وسایل آزاردهنده‌ای با ظرفیت و سرعت کم به همراه سر و صدای قابل توجه که تازه قابل اعتماد هم نبودند.

با فراگیر شدن USB فلش درایوها و پایین آمدن قیمت آنها همراه با افزایش روزافزون ظرفیتشان، ما قدم به دوران جدید گذاشته‌ایم! هم‌اکنون در جیب و کیف بسیاری از مردم می‌توانید فلش درایوها با ظرفیت‌ها و برندها و اشکال مختلف پیدا کنید.

فارغ از زمینه کاری و نوع استفاده‌ای که از USB فلش درایو خود می‌کنید، توصیه می‌کنیم از این نرم‌افزارها برای استفاده بهتر از فلش درایو خود استفاده کنید:

 

جلوگیری از ویروسی شدن فلش درایو

 فرض کنید فلش خود را به سیستمی متصل کرده‌اید که احتمال آلودگی آن بالاست و شما نگران ویروسی شدن فلش خود هستید. می توانید ThumbScrew را دانلود کنید و بعد با راست کلیک روی آیکون آن، فلش خود را فقط قابل خوانش Read Only کنید.

فلش درایو خود را راحت خارج کنید!

حتما می‌دانید که برای خارج کردن ایمن یک فلش درایو، بدون از دست دادن احتمالی دیتا، باید حتما روی Safely Remove Hardware کلیک کنید. ولی این کار هم آزاردهنده است، هم ممکن است فراموش شود. این را هم در نظر بگیرید که این کار برای کسی که چند ابزار USB را به کامپیوترش متصل کرده است، می تواند گیج‌کننده هم باشد!

چاره کار استفاده از این نرم‌افزار کوچک اما سودمند است، هر بار که می‌خواهید یک وسیله USB را خارج کنید، می‌توایند روی آیکون آن دابل کلیک کنید، لیستی از ابزارهای متصل به USB به شما نشان داده خواهد شد و شما می توانید وسیله‌ مورد نظر را انتخاب کنید.

 

اجرای خودکار نرم‌افزارهای فلش درایو

کافی است USB Autorun را دانلود کنید و نرم‌افزارهایی را که دوست دارید به صورت خودکار اجرا شوند (Autorun) را مشخص کنید. مثلا می‌توانید فایرفاکس و یا نرم‌افزار بسیار ضروی Pidgin را اتوران کنید!

 

پشتیبان‌گیری خودکار از فایل‌های ضروری

شاید این ترفند برای برخی بسیار سودمند باشد. کسی را در نظر بگیرید که اطلاعات بسیار مهم و ضروری‌ای روی سیستمش دارد و چون نمی‌خواهد یک حادثه باعث از دست رفتن اطلاعات شود، همواره مجبور است با وسواس فایل‌ها و فولدرهایی را روی فلش درایو خود ذخیره کند، پیداست که چنین کاری خسته‌کننده است و ممکن است گاهی هم فراموش شود. با دانلود Synctoy application می‌توانید، این کار را بسیار آسان کنید.

رفع مشكلات مربوط به USBها

درایــوهـای Flash یـا هـارددرایــوهای خـارجـی (external) بسـیار جالب هستنـد. فقط كافی اسـت آنها را به سیـسـتم خـود متـصل كـرده و از آنـها اسـتـفاده كنیـد. البتـه گاهی اوقات مـمكن اسـت مـشكلاتی نیز برای آنها به وجود آیـد. در این مقاله به 3 مشكل متـداولی كه درایـوهای USB غالباً با آنها مواجه می‌شوند، می‌پردازیم.

 

چـگـونـه می‌تـوان یـك درایـو USB را از سـیستم جدا كرد. در حالی‌كه ویندوز اعلام می‌كند انجام این كار ایمن نیست؟

اگر ویندوز به جای آنكه اعلام كند، USB نمی‌تواند با ایمنی كامل از سیسـتم جدا شود، علت آن را بیان می‌كرد، بسیار بهتر بود. حال در چنین شرایطی چه كاری می‌توان انجام داد؟ ویندوز از طریق یك كادر محاوره‌ای به شـما اعلام می‌كند كه اندكی صبر كرده و سپس مجدداً اقدام به انجام این كار كنید. این كار غالباً خوب است. اما زمانی كه در حال انتظار هستید، نوار وظیفه و System Tray را بررسی كنید تا ببینید فایل‌های كدام برنامه‌ها در درایو USB مشغول كار هـستند. این برنامه‌ها را ببندید.

 راه حل دیگری نیز برای این كار وجود دارد.

در حقیقـت بـرنـامه‌هـایی را كه فایـل‌هایـشان در درایـو USB در حـال اجـرا هستنـد، ببندیـد (حتی اگر آن فایل‌ها را قبلاً بسته‌اید)

اگــر بــاز هـم ایـن كـار فـایـده‌ای نـداشــت، به Task Manager بروید. بدین منظور مراحل زیر را انجام دهید:

01 دكـمـه‌هـای Ctrl+Alt+Delete را بـه طـور هـمزمان فشار دهید. اگر ویـندوز شما ویستاست، پس از انجام این كار روی Start Task Manager كلیك كنید.

02 روی زبانه Processes كلیك كنید.

بــا اسـتــفــاده از Windows Task Manager می‌تـوانـیـد بـرنـامـه‌هـایی را بـیـابـیـد كـه درایـو USB شما را مشغول نگه ‌داشته‌اند.

03 لیسـت مربـوط به فرآینـدهای در حال اجـرا را بررسی كنید. تمامی مواردی را كه می‌توانند به درایو USB مربوط باشند، بیابید؛ فرضاً فرآیند مربوط به یكی از فایل‌های موجود در آن درایو.

04 اگر چنین فرآیندی را یافتید، آن را انتخاب كرده و روی دكمه End Process كلیك كنید. سپس عمل خود را تائید كنید.

05 سعی كنید مجدداً درایو را با ایمنی كامل از سیستم جدا كنید.

اگر ویندوز باز هم به شما اجازه نداد كه درایو را خارج سازید، باید اقدام دیگری انجام دهید:

در این حالت می‌توانید كامپیوتر خود را خاموش كرده و درایو را از سیستـم جدا سازید؛ سپس مجدداً سیستم را راه‌اندازی كنید. این كار عملی است اما بسیار وقت‌گیر و آزار دهنده است.

اگر هیچ كدام از ایـن روش‌ها كارساز نبودنـد، می‌توانیـد روش دیگری را امتحان كنید.

بدین منظور برنامه USB Safely Remove را از اینترنت دریافت و نصب كنید.

این برنامه در آدرس زیر قرار دارد و یا برای دانلود اینجا کلیک کنید.

www.pcworld.com/downloads/file/fid,66305-page,1-c,filemanagement/description.html

این بـرنامه یـك نـرم‌افزار اشتراكی اسـت كه آیـكن خـود را در System Tray شـما قرار خواهـد داد. هنـگامی كه درایـو USB شما نمی‌تواند به صـورت ایمن از سیـستم جدا شود، ایـن برنامه به شـما نشان می‌دهـد كه كدام فـرآیندها موجب بروز این مشكل شده‌اند و به شـما امكان بـستن آنها را خواهد داد.

 برای جداسازی آسان‌تر درایو USB از سیستم خود، از برنامه USB Safely Remove استفاده كنید.

برنامه USB Safely Remove دارای ویژگی‌های جالبی است. با اسـتفاده از این برنامه می‌توانید نام دستگاه USB خود را تـغییر داده، یك كلید میانبر برای مـتوقف ساختـن آن ایجاد كنیـد و یا ویژگی اجرای خودكار آن را تنظیم كنید.

اگر نمی‌خواهید كه برخی برنامه‌ها به صورت خـودكار بارگذاری شوند، می‌توانید گزینه Run on windows startup را غیرفعال كنید و فقط زمانی برنامه USB Safely Remove را راه‌اندازی كنید كه به آن نیاز دارید؛ یعنی زمانی كه ویندوز به شما اجازه دهد كه به صورت ایمن یك درایو را از سیستم جدا سازید.

 

آیا می‌توان با فرمت كردن درایو Flash به حالت NTFS، سرعت آن را افزایش داد؟

ممـكن اسـت شنیـده باشـیـد كه فـرمـت NTFS عـملكرد درایـو USB Flash را بهبود می‌بخشد.

در بـسـیاری بـررسی‌های انجام شـده، بـه ویـژه كپی كـردن فایل‌های كوچك در درایو USB، این موضوع ثابـت شـده است و در اغلب موارد فرمـت NTFS بر FAT پیـروز بـوده اسـت، اما اشكالی در این خصوص وجود دارد و آن عدم سازگاری است. سیستم‌های دارای ویندوز 2000، XP یا ویستا می‌توانند اطلاعات یك درایو NTFS را بخوانند و روی آن درایو، اطلاعاتی بنویسند؛ حتی بسته به پیكربندی سیستم، ممكن است بتوانید از این درایو در سیستم‌های دارای سیستم عامل مـكینتاش یا لینوكس استفاده كنید، اما آیا می‌توانید به پیكربندی كامپیوتر سـایر افـراد اطمینان داشتـه باشتید؟ وینـدوز 98 و Me را نیز نباید فـرامـوش كـنید.

اما هـر كامپیوتـری كه دارای یك پـورت USB اسـت می‌تـواند فرمت FAT و FAT32 را بخواند.

مشكل دیگر اینكه، علت سرعت بالاتر NTFS آن است كه اطلاعات را در حافظه Cache می‌نویسد؛ البته این موضوع اصولاً بـرای رسانه‌های قابل جابه‌جایی خطرناك نیست.

اما اگر درایو USB با قالب NTFS فرمت شده باشد، اگر پیش از نمایش پیغام Safe to Remove آن را از دستـگاه جدا سـازید، احتمال بروز مشكل بیشتر خواهد بود.

اگر عملكرد درایو بـرای شما بیش از سازگاری اهمیـت دارد، در ادامه شیوه تغییر فرمت درایو را شرح خواهیم داد:

1- در Windows Explorer روی درایـو Flash كلیـك راسـت كرده و گزینه Properties را انتخاب كنید.

2- روی زبانه Hardware كلیك كرده و از لیـست درایوها، درایو Flash خود را انتخاب كنید.

3- روی دكـمه Properties كلیك كنید.

4- در كادر مـحاوره‌ای ظـاهر شـده، روی زبـانه Policies كلیك كنید. گـزینه Optimize for performance را انـتخاب كرده و دوبـار روی OK كـلیـك كنـید.

5- مـجدداً روی درایـو Flash كـلیـك راسـت كـرده و گـزیـنه ...Format را انتخاب كنید.

6- در مـنـوی كـشـویـی File System، گـزیـنـه NTFS را انـتـخـاب كـرده و روی Start كـلیـك كـنیـد.

از منوی كشویی، گزینه NTFS را انتخاب كرده و روی Start كلیك كنید تا درایو شما فرمت شده و عملكرد بهتری داشته باشد.

 

اگر ویندوز قادر به تشخیص درایو USB نباشد، چه باید كرد؟

عدم تشخیص درایو USB توسـط وینـدوز مـمكن اسـت دلایل بسیاری داشته باشد. ابتدا بایـد اطمـینان حاصل كنیـد كه آیا این مشكل مربوط به آن درایو یا پورت خاص است یا خیر.

بدین منظور درایو خـود را به یك پورت USB در كامپیوتر دیگر متصل كنید. برخی از پورت‌ها (به ویـژه پـورت‌های موجود در جلوی كامپیوتر) نسبت به بقیه بـد قلق‌تر هستند. سپس آن درایو را در یك كامپیوتر دیگر امتحان كنید.

این آزمایشات به شما نشان می‌دهند كه آیا درایو شما دچار مشكل است یا پورت كامپیوترتان دچار اشكال شده است و یا مشكل دیگری وجود دارد.

این یك مشكل واقعی اسـت. در این حالـت بهتر اسـت درایور مربـوط به درایو USB خود را از حالت نـصب خارج ساخـته و مجدداً نصب كنید. نصب درایورهای USB بسـیار آسـان است،‌ زیرا آنها در خود درایوها وجود دارند، بدین منظور مراحل زیر را انجام دهید:

1- درایو USB را به سیستم متصل سازید.

2- اگر از ویندوز XP استفاده می‌كنید،‌ روی Start و Programs كلیك كرده و سپس روی My Computer كلیك راست كنید. حال گزینه Properties را انتخاب كنید. روی زبانه Hardware كلیك كرده و سپس دكمه Device Manager را انتخاب كنید. در ویندوز ویستا، روی Start كلیك كرده و عبارت Device Manager را تایپ كنید. سپس كلید Enter را فشار دهید.

3- سپس نام درایو خود را از فهرست Disk drives بیابید.

4- روی نام درایو خود كلیك راست كرده و گزینه Uninstall را انتخاب كنید. با كلیك روی OK عمل خود را تائید كنید.

5- حال درایـو USB را از سـیستـم خود جدا ساخـته و سـپس مجدداً آن را به سیـستم مـتصل كنید. در ایـن حالـت درایـورها به صورت خودكار مجدداً نصب خواهند شد.

ویندوز ویستا مـشكلاتی مـخصوص به خـود دارد كه مانـع از شـناساـیی درایـوها در بـرخی شـرایـط خـاص (به عـنوان مـثال، اگـر كامـپیوتـر در حالـت خـواب یـا Hibernate باشـد) می‌شـود.

مایكروسافت به تازگی یك بـرنامه ترمیمی با نام KB941600 عرضه كرده است كه این مشكل را برطرف می‌سازد.

می‌توانید اطلاعات بـیشتری را در خصوص این برنامه ترمیمی در سایت مایكروسافت مطالعه كنید. همچنین می‌توانید نسخه 32 بیتی آن را از سایت download شركت مایـكروسافت (واقـع در آدرس www.microsoft.com/downloads) دریافت كنید.

اگـر زمـانی كـه قصـد نـصب ایـن فایـل را داشـتـیـد، با پـیـغام does not apply to your system روبه‌رو شدید، بدین‌معناست كه قبلاً آن فایل را روی سیستم خود نصب كرده‌اید

سیستم شما چه مدت روشن بوده است؟

شاید بنا بر دلایلی مایل باشید از مدت زمان دقیقی كه سیستم شما روشن بوده است مطلع شوید. برای این منظور در ویندوز XP راه حل بسیار ساده‌ای وجود دارد كه در اینجا به شرح آن می‌پردازیم.

همچنین توسط این ترفند می‌توانید به اطلاعات زیر نیز دسترسی پیدا كنید :

• نام، نسخه، سازنده و نوع تنظیمات سیستم عامل

• تاریخ دقیق زمان نصب سیستم عامل

• مدت زمان روشن بودن سیستم

• مشخصات CPU

• اطلاعات مربوط به حافظه سیستم و …

بدین منظور كافی است :

1. از منوی Start گزینه ی Run را انتخاب كنید.

2. سپس دستور cmd را تایپ كنید تا محیط مربوط به داس نمایان شود.

3. دستور systeminfo را تایپ كنید و Enter را بزنید.

مدت زمان روشن بودن کامپیوتر در مقابل عبارت "System Up Time " نشان داده شده است.

حفاظت در برابر ESD

حـتماً برای شما نیز اتفاق افتاده است در حالیكه روی فـرش اتاق راه می‌رویـد، به یـخچال می‌رسـید و در لـحظه‌ای كه یك دست شما با درب یخچال تماس پیدا می‌كند، احساس برق گرفتگی در شما رخ می‌دهد.

ایــن پـدیـده هـمان چـیـزی اسـت كه در فـیـزیك بـه آن ElectroStatic Discharge) ESD) یعنی تخلیه الكتریسیته ساكن گفته می‌شـود. وقـتی دو قـطعه با بارهای الكتریكی نامساوی با هم تماس پیدا كنند، الكترون‌ها از قطعه‌ای كه دارای بار بیشتر است به سمت قطعه دیگر می‌روند تا تعادل بار برقرار شود.

ESD می‌تـوانـد بــرای اجزای حـسـاس كامـپـیـوتر مانـنـد RAM ،CPU و كارت‌های تـوسعه (Expansion Cards) خطر آفرین باشد و موجب از كار افتادن آنها شود.

به همین دلیل در زمان نصب و یا بیرون آوردن این قطعات به هیچ وجه نباید پایه‌های این قطعات را لمس كنید چرا كه موجب تخلیه الكتریسیته ساكن بدن روی این قطعات می‌شود و احتمال آسیب دیدن آنها زیاد است.

گاهی اوقات ایـن قـطعات بـلافاصـله پـس از لـمس شـدن پایه‌هایـشان خـراب شـده و كار نـمی‌كننـد یـعنی ESD بلافاصـله موجب از كار افـتادن قطعه می‌شـود امـا در مـواردی دیگر، نتیجه آن روزها و یا هـفته‌های دیگر ظاهر می‌شود. روزی از خـواب بـر می‌خـیزید و بـه سـراغ كامـپـیوترتان می‌رویـد. دكمـه Power را می‌فـشارید اما كامپیوتر روشن نمی‌شود، یا روشن می‌شود ولی راه‌اندازی نمی‌شود. تلاش بی‌فایده اسـت.احتمالا ESD كار خـود را كـرده و قـطعه‌ای را از كار انداخته اسـت. این نـوع ESD در اصـطلاح ESD پنهان (Hidden ESD) نام دارد و منجر به خرابی یا آسیب‌دیدگی تدریجی قطعات می‌شود.

آسیب دیدگی یا خرابی تدریجی حاصل از ESD پنهان در اصطلاح Degradation نامیده می‌شود كه پدیده‌ای بسیار شایع است.

برای اینكه حین كار روی مادربرد و یا سایر اجزای حساس كامپیوتر، پدیده ESD موجب آسیب دیدن آنها نشود، ابزارها و وسایلی وجـود دارند كه می‌تـوانید آنـها را به كار بگیرید و مطمئن باشید كه اتفاق ناگواری رخ نمی‌دهد.

به این وسایل و ابزارها ESD Protection Devices گفته می‌شود.

این مقاله در ادامه سعی دارد شما را با رایج‌ترین امكانات جلوگیری از ESD آشنا كند. اكنون به معرفی مواردی چند از این تجهیزات می‌پردازیم:

 

1-Antistatic Wrist Strap

مچ‌بند ضد الكتریسیته ساكن، همانطور كه از اسمش پیداست همانند یك مچ‌بند دور دست بسته می‌شود و سیمی كه به آن متصل است، به یك اتصال زمین (ground)، به عنوان مثال اتصال زمین پریز برق (كه البته در ایران معمولاً وجود ندارد!) یا به بخش رنگ نشده پشت كیس كامپیوتر وصل می‌شود.

این سیم كه مانند یك مقاومت یك مگا اهمی عمل می‌كند، الكتریسیته ساكن بدن را به طور دائم تخلیه می‌كند و می‌توانید با خیالی راحت روی مادربرد و یا سایر اجزای موجود در كیس كار كنید.

 

2- Antistatic ankle Strap

شبیه به مچ‌بند است با این تفاوت كه به جای اینكه دور مچ دست بسته شود، دور مچ پا یا قوزك پا بسته می‌شود.

به این ترتیب هر دو دست آزاد هستند و برخلاف مچ‌بند، حین كار روی سیستم، سیم زمین متصل به آن ایجاد مزاحمت نمی‌كند.

 

3- Antistatic Floor mat

بـرای آنـهایی كه با داشـتن مـچ‌بند دور دسـت یا قـوزك بنـد دور پایـشان نـمی‌توانند به راحـتی كار كنـنـد و یـا احساس خوشایندی ندارند، استفاده از Antistatic Floor mat می‌تواند انتخاب مناسبی باشد.

Antistatic Floor mat را به مثابه یك فضای كاری ضد الكتریسیته، چیزی شبیه به یك قطعه موكت یا زیرانداز، تصور كنید كه فرد روی آن قرار می‌گیرد و روی سیستم كار می‌كند. همانند مچ‌بند، Floor mat نیز دارای سیمی است كه به همان طریق به زمین وصل می‌شود.

 

4- Antistatic Spray

ابزاری دیگر جهت برطرف كردن تاثیرات ESD است. قبل از شروع به كار، لباسـتان را اسـپری می‌كنیـد و بـعد كار روی مادربرد و یا سایر اجزای كیس را آغاز می‌كنید.

اطمیـنان خاطر ایـن روش نـسبت بـه دو حالـت قـبل كمتر است؛ چـرا كه دوام برخی از اسپری‌ها كم بوده و ممكن است حین كار تاثیر آنها از بین برود.

 

5- Antistatic bag

زمانی‌كه RAM ،CPU و یا كارت‌های توسعه را ارتقا می‌دهید برای جابه‌جایی یا بردن آنها به مـحلی دیگر حتماً لازم است آنها را در این كیـسه‌های پلاسـتیكی خاص قرار دهید كه در حین جابه‌جایی و حركت از گزند ESD درامان باشند.

ایـن كیـسه‌های پلاستیكی نـسبتاً ضـخیم هـستند و در نمونه‌های متنوعی تولید می‌شوند. مـدل‌هایی كه نقره‌ای رنگ هـستند برای نـگهداری و حمل و نـقل هارددیـسك استفاده می‌شوند و انواعی دیگر كه تیره‌ رنگ یا خاكستری هستند و روی آنـها عبارت Antistatic ذكر شـده است، برای RAM و كارت‌های توسعه استفاده می‌شوند.

 

6-Antistatic brush

این قلم‌مـوها برای تمیز كردن قـطعات داخل كیس استفاده می‌شـوند و در انـدازه‌های مـختلف و مـدل‌هایی با سـر گـرد (round) و یا تـخت (flat) ساخـتـه می‌شـوند. حـتی برخی از نمونه‌ها دو طرفه هستند.

جنس سر این قلم‌موها به گونه‌ایست كه الكتریسیته ساكن تولید نمی‌كنند و بـرای تـمیز كردن و زدودن گـرد و غبار روی ماجـول‌های حافظه، مادربـرد و كارت‌های توسعه به كار می‌روند.

 

مراقب باشید!

اگر هیچ یك از این وسایل و امكانات را در اختیار ندارید و قصد ارتقای اجزای كامپیوتر را دارید، تكلیف چیست؟

در این شرایط پس از باز كردن درب كیس، قسمت رنگ نشده داخل كیس را لمس كنید.

ایـن عمل به مانند یـك اتصال زمـین سبب تخلیه بارهای الكتریكی ساكن می‌شود.

بـعد از آن می‌تـوانید با خـیالی آسـوده كار روی قطعات داخل كیس را آغاز كنید، اما در ادامه كار نیز گهگاهی این عمل را انجام دهید.

اكنون با رایج‌ترین وسایل جلوگیری از پدیده ESD آشنا شده‌اید.

دفعه بعـد كه به منظور عیب‌یابی یا ارتـقای یك سـیستم، درب كیـس را بـاز می‌كـنید، مراقب ESD، دشـمن پنهان كامپیوترتان باشید و مراقب باشید كه به پایه‌های تراشه‌ها، كارت‌های توسعه و سایر قطعات حساس دست نزنید.

 

سوار كردن تا سوار شدن بر كامپیوتر!

بسیارى در مورد سوار كردن كامپیوتر و یا خرید یك كامپیوتر آماده سر دوراهى قرار دارند.

آنها مى‌دانند كه اگر خودشان سیستم را سوار كنند از مزایاى بسیارى برخوردار خواهند شد، اما اگر این عمل با شكست مواجه شود، تمام هزینه و تلاشى كه براى مونتا‌ژ كامپیوتر صرف كرده‌اند به هدر مى‌رود.

سوار كردن سیستم، همچون هر مقوله دیگرى كه در دنیاى كامپیوتر مطرح است به عواملى بستگى دارد كه اگر این عوامل رعایت گردد و درست و به موقع به كار برده شود، مى‌توان به نتایج مطلوبى چون درست كردن یك سیستم دلخواه، صرفه‌جویى در هزینه‌ها و آشنایى بیشتر با فناورى‌هاى كامپیوترى دست پیدا كرد.

اما چه مواردى مى‌توانند مونتا‌ژ یا سوار كردن یك سیستم را موفق سازند؟

ابزار و مهارت‌‌هاى مورد نیاز

اولین چیزى كه هنگام سوار كردن سیستم باید مدنظر قرار داد این است كه آیا شما از مهارت لازم براى این كار برخوردار هستید یا خیر؟ در حقیقت مهارت، حرف اول را مى‌زند. پس از آن كه از داشتن مهارت كافى براى سرهم كردن سیستم مطمئن شدید دیگر نباید نگران تهیه ابزار باشید، چون براى سرهم كردن سیستم جز تعدادى ابزار اولیه و ساده به ابزار دیگرى نیاز نیست.

براى مثال شما به ابزارى مانند لحیم، ولت‌سنج و... نیاز ندارید، چون قرار نیست كه برد مدار یا مادربرد سرهم كنید بلكه یك سرى مدار و قطعات آماده را باید به هم وصل كرده و كامپیوتر دلخواهتان را به وجود آورید.

براى سر هم كردن سیستم به ابزار ساده‌اى مانند پیچ‌گوشتى دو سو و چهارسو، انبردست و دم‌باریك احتیاج دارید.

مچ‌بند ضد الكتریسیته ساكن هم مى‌تواند در لیست ابزارى كه براى سر هم كردن سیستم تهیه مى‌كنید قرار گیرد.

البته مى‌توان از این مچ‌بند استفاده نكرد، اما در آن صورت باید حواستان دائما به تخلیه الكتریسیته ساكن موجود در بدنتان باشد.

مچ‌بندهاى ضدالكتریسیته ساكن قیمت زیادى ندارند، اما مقدار كمى الكتریسیته ساكن مى‌تواند موجب سوختن مادربرد و cpu شما (كه از گران‌ترین اجزاى موجود در كامپیوتر هستند.) شود.

به همین دلیل نیز باید قبل از دست زدن به هر كدام از قطعات داخل كامپیوتر، الكتریسیته خود را تخلیه كنید. یكى از مسائل دیگرى كه هنگام سرهم كردن یك سیستم باید به آن توجه كنید مطالعه دقیق دفترچه همراه هر قطعه و دنبال كردن دستورالعمل‌هاى ذكر شده در آن است.

امروزه مستندات دقیق و كاملى همراه هر قطعه ارائه مى‌شود به گونه‌اى كه كاربر مبتدى مى‌تواند با تكیه بر دستورالعمل‌‌هاى موجود در آنها از كمك افراد دیگر بى‌نیاز باشد.

 

قطعات مورد نیاز

سیستم كامپیوترى خصوصا براى یك كاربر عادی، پیچیده به نظر مى‌رسد، اما در واقع چنین نیست. قطعاتى كه براى سر هم كردن یك كامپیوتر نیاز دارید، عبارتند از: مادربرد، CPU ، RAM ، هارد دیسک، درایو CD-RAM ، كارت تصویر و كارت صدا <البته برخى از كاربران از كارت تصویر و كارت صداى onboard استفاده مى‌كنند و چنین كاربرانى نیاز به كارت صدا و یا كارت تصویر جداگانه ندارند>، یك یا دو فن (به غیر از فنى كه همراه cpu است)، مانیتور، صفحه كلید، ماوس، درایو فلاپى و تعدادى كابل.

به این ترتیب بین 10 تا 12 قطعه براى سر هم كردن یك كامپیوتر كافى است و تنها چیزى كه شما نیاز دارید آشنایى با نحوه اتصال این قطعات به یكدیگر است. دانستن الكترونیك درون هر قطعه به دردتان نمى‌خورد، چون قرار نیست كه شما آن قطعه را بسازید.

نگران چه چیزى باشیم؟

پس از كسب مهارت، تهیه قطعات و لوازم موردنیاز، آیا باز هم جایى براى نگرانى وجود دارد؟

بسیارى از كاربران دوست دارند بدانند سوار كردن یك سیستم چه مزایایى برایشان دارد، آنها بیشتر نگران این موضوع هستند كه آیا فواید حاصل از سوار كردن سیستم به زحمتى كه براى آن كشیده مى‌شود مى‌ارزد یا خیر. در پاسخ به چنین كاربرانى باید ابتدا از آنها پرسید كه هدفشان از سر هم كردن سیستم چیست؟

ازجمله اهدافى كه اكثر كاربران به آنها اشاره مى‌كنند مى‌توان از صرفه‌جویى در هزینه، كسب تجربه در زمینه مونتا‌ژ سیستم، ایجاد سیستمى براى انجام اهداف خاص و آگاهى از آنچه كه واقعا در درون كامپیوتر وجود دارد نام برد. هر یك از این اهداف به جاى خود قابل تامل است و مى‌تواند هدف مهمى براى كاربر به حساب آید. كاربرى كه داراى وقت و مهارت كافى است مى‌تواند با درست كردن سیستم دلخواه خود از تمام اهداف بالا یكجا بهره‌مند شود.

او مى‌داند كه چگونه سیستم خود را ارتقا دهد و اگر قطعه‌اى خراب شد، جاى آن كجاست و چگونه آن را تعمیر كند.

در میان اهدافى كه در بالا براى مونتا‌ژ سیستم ذكر شد، صرفه‌جویى در هزینه‌ها از كم اهمیت‌ترین آنها است. چون امروزه فروشگاه‌هاى كامپیوترى بسیارى وجود دارند كه با گرفتن مبلغ اندكى (10 تا 15هزار تومان) كار مونتا‌ژ كردن قطعات را براى كاربر انجام مى‌دهند.

به این ترتیب با وجود چنین شرایطى نمى‌توان بر هدف مذكور تاكید كرد. اما اهداف دیگرى چون ایجاد یك سیستم دلخواه براى آن كه بتواند اهداف خاصى را انجام دهد و آگاهى از آنچه كه در درون كامپیوتر وجود دارد ازجمله اهداف بسیار مهم در كار مونتا‌ژ به حساب مى‌آیند.

وقتى براى اولین بار عمل مونتا‌ژ را انجام مى‌دهید در حین این كار اطلاعات و دانش بسیارى كسب مى‌كنید. شما ناچار هستید كه با هر قطعه، عملكردها و خصوصیاتش آشنا شوید. همچنین سیستم مونتا‌ژ شده مى‌تواند دقیقا نیازى را برآورده كند كه به دنبالش هستید.

براى مثال اگر شما كارهاى گرافیكى سطح بالا انجام مى‌دهید، سیستمى كه مى‌بندید با سیستمى كه براى انجام عملیات‌هاى ریاضى پیچیده مونتا‌ژ مى‌شود تفاوت خواهد داشت.

چند توصیه‌

1- گارانتى را فراموش نكنید: از آنجایى كه شما براى اولین بار است كار مونتا‌ژ را انجام مى‌دهید، برخوردارى از گارانتى براى تمام قطعات، یك امر ضرورى به حساب مى‌آید. همچنین محصولاتى را تهیه كنید كه از پشتیبانى فنى شركت‌هاى تولیدكننده برخوردار هستند. پشتیبانى فنى مى‌تواند از طریق تلفن، اینترنت و یا سایر امكانات ارائه شود.

اگر در حین سر هم كردن سیستم، قطعه‌اى بسوزد مى‌توانید با تكیه بر گارانتى، آن را مجددا تهیه كنید. همچنین اگر پس از آن كه سیستم را سر هم كردید قطعه‌اى كار نكرد و یا عملكرد كلى سیستم دچار مشكل شد مى‌توانید با بخش پشتیبانى فنى یك قطعه و یا قطعات مختلف تماس گرفته و ایراد به وجود آمده را شناسایى و بر طرف سازید.

2- سازگارى قطعات مهم است: با یك هزینه‌‌ مشخص مى‌توان سیستم‌هاى مختلفى را به وجود آورد، چون در بازار شما براى هر قطعه جایگزین‌هاى بسیارى را پیدا مى‌كنید كه قیمت‌شان با هم یكى است. در چنین مواقعى باید قبل از هر چیز از سازگارى قطعات مختلفى كه انتخاب مى‌شوند، مطمئن‌شوید. وقتى قطعه‌اى را انتخاب كردید، مدل و نوع آن درباره‌ قطعات دیگرى كه انتخاب مى‌شوند، تصمیم مى‌گیرد. میزان این تصمیم‌گیرى درباره قطعات مختلف متفاوت است.

 

سخن آخر

مونتا‌ژ سیستم براى كاربرانى كه به دنبال شناخت قطعات سیستم هستند و یا افرادى كه مى‌خواهند سیستم‌هاى اختصاصى به وجود آورند پروژه مهمى به حساب مى‌آید. اگر در منزل قطعات كامپیوترى بدون استفاده‌اى وجود داشته باشد مى‌توان با تهیه چند قطعه دیگر و مونتا‌ژ آنها سیستم كارآمدى به وجود آورد. چنین اقدامى یك حركت هوشمند به حساب مى‌آید و مى‌تواند فواید بسیارى براى شما داشته باشد. اما اگر در مونتا‌ژ سیستم شتاب به خرج داده و ناآگاهانه عمل كنید در آن صورت خود را به مخمصه‌اى گرفتار مى‌كنید كه چیزى جز یك خاطره ناخوشایند به همراه ندارد.‌

فن‌هاي کامپيوترمان را چطور تميز کنيم؟

هميشه سئوالاتي پرسيده مي‌شود که فن کامپيوترم زياد سر و صدا مي‌کند يا اينکه چگونه مي‌توانم صداي فن را کمتر کنم؟ قبل از هر چيز اولين نکته اينکه وقتي فن شروع کند به ايجاد صداي اضافي معني‌اش اين نيست که دچار اشکال شده است و بايستي تعويض شود. پائين آمدن دور فن و عدم توانائيش در خنک کردن بخش مربوط به آن، يک مبحث است و کثيف بودن فن و گرد و خاک گرفتنش بحث ديگري.

پائين آمدن دور فن زماني خطرناک است که شما بتوانيد پره‌هاي فن را در حين چرخش با دست متوقف کنيد ولي اگر در شرايطي غير از اين فن شما صداي اضافي در حين چرخش توليد مي‌کند ممکن است علتش گرد و خاک گرفتن فن يا عواملي شبيه به آن باشد. کلا تميز کردن داخل کيس کامپيوتر و فن‌هاي آن به صورت ساليانه امر ضروري است و حتي در برخي موارد مثلا اگر شما در محلي نسبتا آلوده و پر گرد و غبار ساکن هستيد توصيه مي‌شود اينکار را 3 يا 6 ماه يکبار انجام دهيد.

در کامپيوتر شما به صورت نرمال حداقل دو فن وجود دارد، يکي در داخل پاور يا منبع تغذيه آن و يکي هم روي پردازنده يا CPU نصب شده است. تميز کردن فن منبع تغذيه اگر فرد حرفه‌ايي يا در اصطلاح خودماني دست به آچاري نيستيد خيلي توصيه نمي‌شود. چون نياز است منبع تغذيه را از داخل کيس پياده کنيد بعد خود منبع را باز کنيد تا به فن برسيد، اگر بخواهيد منبع تغذيه را کالبد شکافي کنيد و بخواهيد فنش را بيرون بکشيد و غيره، در صورت نداشتن تسلط کافي ممکن است دردسر ساز شود. لذا با توجه به نوع پارو و ساختارش سعي کنيد فن آن را تا جايي که مي توانيد از بيرون و با استفاده از ابزارهايي مثل اسپري‌هاي فشرده هوا و غيره گرد گيري کنيد.

اما فن CPU تميز کردنش جز واجبات است خصوصا اگر CPU گران قيمتي داريد چون پايين آمدن دور فن CPU و ايجاد سر و صدا توسط آن در اثر گرد و غبار گرفتن، موي حيوانات و... مي‌تواند سبب بالا رفتن دماي CPU کاهش کارايي سيستم و حتي آسيب ديدن پردازنده‌ي شما شود.

 

 مواد لازم براي تميز کردن فن:

1- پيچ گوشتي ترجيحا چهار سو و در اندازه مناسب

2- روغن چرخ، يا به قول اهالي فرنگستان Mechanical oil

3- چند عدد دستمال ترجيحا نرم و با قابليت جذب گرد و غبار

و ديگر هيچ!

برق کامپيوتر را جدا کنيد. باز کردن کيس که چندان پيچيدگي ندارد و بر حسب نوع کيس و کمي فسفر سوزندان راحت مي‌توانيد آن را باز کنيد، پيدا کردن فن داخل کيس هم پيچيده‌تر از مورد قبلي نيست، اگر فن پيچ شده است پيچ ها را باز کنيد و بعد آن را از جايگاهش خارج کنيد، اگر حواستان جمع باشد نيازي نيست سيم برق فن را از مادربرد جدا کنيد ولي اگر فکر مي‌کنيد اين اتفاق ممکن است برايتان بيفتد يا لازم مي‌دانيد جدايش کنيد و حدس مي‌زنيد بعدا ممکن است در پيدا کردن محل اتصالش دچار مشکل شويد توصيه مي‌کنم با يک دوربين (موبايل) از محل اتصال اين سيم به مادربرد عکس بگيريد تا بعدا ديگر مشکلي نباشد.

فن را که بيرون کشيديد با يک دستمال (اگر به مقدار بسيار بسيار اندک رطوبت داشته باشد بهتر است) محيط بيروني و لابه لاي پره‌هاي آن را خوب تميز نمائيد. (تصوير زير)

بعد بر چسب روي قسمت مياني فن را به آرامي بلند کنيد تا محور فن مشخص شود، برخي از فن‌ها ممکن است بر روي محورشان يک لايه لاستيکي مانند يا شبيه به آن قرار داشته باشد که مي‌توان آن را نيز با نوک ناخن يا پيچ گوشتي بلند نمود و سپس يک يا دو قطره روغن با قطره چکان درون محور چرخش فن بچکانيد. (تصوير زير)

برچسب و ساير موارد ديگري را سرجايش برگردانيد و فن را مجددا درون کيس سوار کنيد، اطمينان حاصل کنيد فن به درستي روي CPU سوار شده و سيم آن به صورت کامل و در جاي صحيح به مادربرد متصل است و بعد کيس را ببنديد و سيستم را مجددا به برق بزنيد و روشن کنيد.

به احتمال زياد اين‌بار بعد از روشن شدن کامپيوترتان از عدم وجود صداي فن متعجب خواهيد شد!

مقایسه عملی 12 مدل حافظه DDR2 قسمت دوم

مقایسه عملی 12 مدل حافظه DDR2

 قسمت دوم

- مرور قسمت اول

 

مشخصات فنی سیستم تست‌

(CPU: Core2 Duo E6400 (Conroe 2048/2.13GHZ/FSB1066/2MB L2 Cache

(Motherboard: Gigabyte GA-P35 DQ6 (Bios Ver 1.1/Chipset: P35/ICH9R

(abit In9 32MAX wi-fi (Bios Ver 1.1/Chipset : nforce 680i SLI/NF590SLI        

(Graphic: Geforce 7950GT (GPU:550 MHZ/Memory:1.4GHZ (700 MHZ Effective

(Harddisk: Seagate Baracuda 250GB (7200 RPM /8MB Cache/SATA2/NCQ

(Power Supply: OCZ GameXStream 600W (PFC Active/4line 12v

(Monitor: Samsung 205BW (Resolution:1680*1050

CPU Cooling System: Gigabyte G-power GH-PDU 21 (Max:3200 RPM

 

مشخصات سیستم عامل و درایور‌ها

OS:Windows Media Center Build 2600.SP2

Graphic Card Driver Version: Forceware 162.22

(Motherboard Chipset Driver Version: Gigabyte (Version 8.3.1.1009

(Abit (Forceware V9.53

(DirectX Version: 9C(4.09.000.0904

 

نرم‌افزار‌های مورد آزمایش‌

 

- Sisoftware Sandra 2007  

Sisoftware Sandra یكی از معتبرترین نرم‌افزار‌ها برای تست حافظه و پردازنده است. این نرم‌افزار با بررسی دقیق قابلیت‌های سخت‌افزاری و ارایه امتیاز، امكان مقایسه همزمان آن را با دیگر محصولات به كاربر می‌دهد. در مجموع برای نزدیكی نتایج حاصل از آزمایشات به واقعیت در تست‌ها، از نسخه Lite نرم‌افزار برای تست پهنای باند حافظه و ویژگی چندرسانه‌ای استفاده كردیم.

 

- Everest Ultimate Edition 2006

با آن كه نرم‌افزار Sisoftware Sandra امكان بررسی زمان تأخیر حافظه را دارد، اما با این وجود برای كسب نتایج ‌دقیق‌تر تأخیر زمان حافظه را با برنامه معروف Everest نسخه Ultimate انجام دادیم.  

 

- Super Pi

برای تست دقیق‌تر پردازنده در وضعیت عادی و اوركلاكینگ و تعیین وضعیت پردازشی سیستم در حالت اوركلاك از نرم‌افزار معروف Super Pi نسخه 1/1 در حالت چهار میلیون محاسبه عدد صحیح استفاده كردیم كه در بسیاری از موارد این نرم‌افزار به خوبی وضعیت نامتعادل پردازنده را در هنگام اوركلاك مشخص كرد.

 

- Cinebench R10

برای تست وضعیت پردازشی سیستم در حالت اوركلاكینگ از نرم‌افزار معروف Cinebench R10 استفاده كردیم. این نرم‌افزار با پردازش یك تصویر دو‌بعدی پیشرفته به خوبی پردازنده و حافظه را تحت فشار قرار می‌دهد (در بسیاری از موارد، سیستم در این نرم‌افزار هنگ كرد).

 

- Ozone 3D

با آن كه ما تصمیم داشتیم كاری به نرم‌افزار‌های سه‌بعدی نداشته ‌باشیم، اما با این وجود از  یك نرم‌افزار تست سه‌بعدی (البته نه در حد 3D Mark 2006) به نام Ozone 3D استفاده كردیم. برای كسب نتایج دقیق‌تر، دقت تصویر مورد آزمایش را روی وضعیت 1050*1680 پیكسل تنظیم كردیم تا در صورت وجود عدم‌ثبات سیستم با مشكل اجرای تست روبه‌رو شود.

 

- CPU Z

با وجود نرم‌افزار CPU-Z نسخه 42/‌‌1 توانستیم به طور دقیق فركانس مسیر FSB، میزان فركانس پردازنده و زمان تأخیر حافظه را ثبت كنیم.

 

- Prime95

Prime95 یك نرم‌افزار مناسب برای تست ماندگاری سیستم است . این نرم‌افزار با تست دقیق پردازنده و حافظه خیال شما را از ماندگاری سیستم در زمان اوركلاكینگ راحت می‌كند.

 

نتایج تست‌

تازه به مهم‌ترین قسمت مقاله رسیدیم. جایی كه امتیاز‌ها همه چیز را مشخص می‌كنند نه حرف‌ها!

به دلیل استفاده از دو مادربورد در تست‌ حافظه‌ها، نتایج حاصل را به صورت مجزا برای هر مادربورد ارایه كردیم تا امكان مقایسه راحت‌تر نتایج به‌دست آمده وجود داشته باشد. به همین علت در ابتدا به سراغ نتایج به‌دست آمده از مادربورد GA-P35 DQ6 می‌رویم. سپس نتایج I9N 32MAX را ارایه خواهیم كرد (با یك تیر دو نشان زدیم: هم حافظه را مقایسه كردیم و هم چیپ‌ست‌های P35 و nforce 680i SLI  را وارد یك رقابت جدی كردیم)

قبل از این كه سراغ نتایج برویم باید به این موضوع اشاره كنیم كه تمام نتایج حاصل در این رقابت بعد از چند بار تست به‌دست آمده است و تمام حالت‌های ممكن برای دست‌یابی به حداكثر كارایی و فركانس روی حافظه‌ها آزمایش شده است. همچنین اشاره به این نكته حایز اهمیت است كه تمام تست‌ها در شرایط استاندارد و توسط نرم‌افزار‌های استاندارد جهانی انجام شده است.

 

تست با مادربورد GA-P35 DQ6 (در حالت استاندارد)

قبل از تست استاندارد حافظه، تا جایی كه امكان داشت پردازنده را اوركلاك كردیم تا با تحت فشار قرار دادن پردازنده و مادربورد مشكلات احتمالی را تشخیص دهیم. در این حالت توانستیم با مادربورد GA-P35 DQ6 به فركانس باور نكردنی 79/3 گیگاهرتز دست پیدا كنیم و تستی هم با برنامه Sisoft Sandra 2007 بگیریم كه در تصویر شماره 13 نتیجه این تست را مشاهده می‌كنید! در این حالت سیستم چندان پایدار نبود (باید واقعیت را گفت).

با این وجود افزایش 66/‌1 گیگاهرتزی فركانس پردازنده كار كمی نیست. البته سعی نكنید با كامپیوتر خود این كار را انجام دهید. چون  این كار را در شرایطی انجام دادیم كه قبل از آن، تمام ولتاژ‌ها به طور دقیق تست شده بود و پردازنده به وسیله یك خنك‌كننده حرفه‌ای، خنك می‌شد.

با این وجود در هنگام اوركلاك دور فن به حدی بالا رفته بود كه هر لحظه احساس می‌كردیم كه دستگاه منفجر می‌شود. در كل هدف ما از این كار فقط تست ماندگاری سیستم در شرایط سخت و ثبت یك فركانس ایده‌ال در شرایط اوركلاك بود.

برای تست دقیق حافظه‌ها در ابتدا فركانس پردازنده و حافظه را روی حالت پیش‌فرض تنظیم نمودیم (حالتی كه خود بایوس مادربورد تشخیص می‌دهد) و با تمام نرم‌افزار‌های موجود كه داشتیم نتایج حاصل را ثبت كردیم. در این حالت تفاوت بین حافظه‌ها بسیار اندك بود و بیشتر حافظه‌ها به امتیاز‌های یكسانی در تست‌ها دست یافتند. با توجه به نمودار‌ها در خواهید یافت كه حافظه‌های ارزان و گران‌قیمت در تست‌ها با تفاوت اندكی از یكدیگر قرار می‌گیرند.

اشاره به این نكته حایز اهمیت است كه در تست‌های انجام شده به علت عدم امكان تغییر زمان تأخیر در بایوس، تمام زمان‌های تأخیر حافظه‌ها به صورت خودكار روی وضعیت 15-5-5-5 تنظیم می‌شد و هیچ‌گونه تفاوتی میان زمان تأخیر حافظه‌ها وجود نداشت (ما تمام سعی خودمان را كردیم، اما گزینه‌ای برای تغییر زمان تأخیر پیدا نكردیم).

نتایج آزمایش در حالت استاندارد

نتایج آزمایش در حالت اوركلا‌كینگ‌

احتمالاً تعجب می‌كنید كه چرا ما هیچ یك از تست‌های استاندارد را در وضعیت اوركلاكینگ انجام ندادیم و فقط به اوركلاكینگ حافظه بسنده كردیم!

در ابتدا خودمان هم قصد داشتیم كه تمام تست‌ها را در وضعیت اوركلاك انجام دهیم.

اما به دلیل آن كه امكان مدیریت زمان تأخیر حافظه در نسخه 1/‌‌1 بایوس مادربورد P35-DQ6 وجود نداشت و خود مادربورد زمان تأخیر را بر اساس میزان فركانس حافظه تغییر می‌داد (به عنوان مثال در فركانس 400 مگاهرتز زمان تأخیر 15-5-5-5 بود. اما در فركانس500‌مگاهرتز این زمان تأخیر به 23-7-7-7 می‌رسید) باعث تغییر در نتایج حاصل از تست‌ها می‌شد.

پس به همین علت هدف اصلی خود را روی اوركلاكینگ حافظه معطوف كردیم كه خوشبختانه با وجود قابلیت‌های پیشرفته‌ این مادربورد توانستیم به نتایج مناسبی در اوركلاكینگ حافظه دست پیدا كنیم. بدون هیچ‌گونه طرفداری مادربورد P35-DQ6 در هنگام اوركلاكینگ حافظه كاملاً قدرتمند عمل كرد و به علت ویژگی خاص بایوس هیچ‌گاه نیازی به استفاده از كلید ریست بایوس پیدا نكردیم. چون در صورت تنظیم نادرست بایوس، مادربورد به صورت خودكار بعد از سه بار بوت شدن ناموفق تنظیمات را به حالت پیش‌فرض باز می‌گرداند.

 

تست  با مادربورد In9 32MAX Wi-Fi (در حالت استاندارد)

بایوس مادربورد In9 32MAX  از لحاظ امكان تنظیم زمان تأخیر حافظه و مدیریت دقیق قابلیت‌های سیستم كامل‌تر از رقیب اینتلی خود بود. این مسئله كمك به‌سزایی به ما در مقایسه تأثیر زمان تأخیر حافظه كرد (البته این ویژگی بیشتر به علت قابلیت‌های چیپ‌ست nforce 680i بود).

در وضعیت استاندارد تمام تنظیمات فركانس پردازنده و حافظه را در روی حالت پیش فرض تنظیم كردیم و فقط زمان تأخیر را به زمان ثبت شده روی حافظه تغییر دادیم. در این حالت تمام حافظه‌ها به جزء Gskill ،OCZ Platinum و Kingmax در فركانس و زمان تأخیر استاندارد خود فعالیت كردند.

حافظه Gskill با زمان تأخیر 12-4-4-4 روی حالت DDR2 533 بوت می‌شد. به همین علت برای آن كه بتوانیم حافظه را در حالت DDR2 800 بوت كنیم، زمان تأخیر حافظه را در بایوس روی 15-4-5-4‌ تنظیم كردیم. در مورد حافظه OCZ Platinum هم همین مشكل وجود داشت و سیستم در حالت 15-4-5-4 بوت نمی‌شود و ما مجبور شدیم زمان تأخیر حافظه سیستم را روی حالت 15-5-5-5 تنظیم كنیم.

مشكل ما با حافظه Kingmax در مورد زمان تأخیر نبود. بلكه این حافظه در حالت DDR 2 1066 بوت نشد و ما مجبور سیستم را با حافظه DDR2 800 در دو حالت استاندارد و اوركلاك بوت كنیم (البته در این میان نسخه بایوس هم بی‌علت نبود ).

 

تست  با مادربورد IN9 32MAX Wi-Fi (در حالت اوركلاكینگ)

به علت امكان مدیریت دقیق زمان تأخیر حافظه و قابلیت‌های مناسب دیگر، تست‌های اوركلاكینگ را با مادربورد  In9 32MAX  انجام دادیم. البته كار چندان آسانی نبود. چون با وجود پارامتر‌های مختلف ایجاد یك شرایط استاندارد چندان امكان پذیر نبود. با این وجود در ابتدا سعی كردیم شرایط یكسانی را برای تمام حافظه‌ها ایجاد كنیم. به همین علت در اولین قدم فركانس پردازنده را با افزایش FSB (از 266 مگاهرتز به 400 مگاهرتز) به 2/3 گیگاهرتز رساندیم و مقدار فركانس پردازنده را روی این مقدار ثابت كردیم.

در این حالت نسبت میان فركانس پردازنده و حافظه را در حالت Unlink (غیر‌وابسته) تنظیم كردیم تا امكان مدیریت بهتر حافظه را داشته باشیم. (در مادربورد‌های مبتنی بر چیپ‌ست اینتل نسبت میان فركانس پردازنده و حافظه به صورت رابطه یك به یك، چهار به پنج و سه به چهار تغییر می‌كند و امكان مدیریت مجزای نوع حافظه وجود ندارد). با این وجود باز هم یك پارامتر زمان تأخیر وجود داشت كه باعث غیر‌منطقی شدن نتایج تست می‌شد.

به همین علت سعی كردیم كه حافظه‌ها را در زمان تأخیر استاندارد خودشان آزمایش كنیم كه در هیچ یك از موارد سیستم بوت نشد. به همین دلیل زمان تأخیر را روی حالت پیش فرض 18-5-5-5 تنظیم كردیم تا فقط پارامتر فركانس كه در كل بسیار مؤثرتر از تأخیر زمان است، نقش تعیین كننده را بازی كند.

بیان این نكته حایز اهمیت است كه برای دست‌یابی به شرایط یكسان و بالاترین فركانس حافظه قابلیت EPP برای تمام حافظه‌ها در بایوس سیستم غیرفعال شده بود. چون در صورت فعال بودن این قابلیت امكان افزایش فركانس امكان‌پذیر نبود. (البته فعال بودن این قابلیت تأثیر خوبی بر افزایش كارایی حافظه داشت و پیشنهاد می‌كنیم اگر زیاد به دنبال اوركلاكینگ سیستم نیستید و مادربورد خود را از سری nforce 680i انتخاب كردید، سعی كنید حافظه‌ای با قابلیت EPP بخرید.

نتیجه‌گیری‌

به علت شرایط خاص بازار كامپیوتر و برای جلوگیری از بروز هرگونه تأثیرات منفی بر افكار عمومی تحلیل نتایج تست را بر عهده خود شما می‌گذاریم تا با بررسی فاكتور‌هایی مانند نوع كاربرد، قیمت و گارانتی بهترین انتخاب را انجام دهید.

مقایسه عملی 12 مدل حافظه DDR2 قسمت اول

مقایسه عملی 12 مدل حافظه DDR2

قسمت اول

اشاره :

ا‌ین یك رقابت واقعی است كه توسط دوهفته‌نامه عصر شبكه و بدون طرفداری از هیچ گونه مارك تجاری یا شركت خاصی انجام شده است. همان‌طور كه می‌دانید انتخاب یك حافظه مناسب تأثیر به‌سزایی بر كارایی، افزایش قابلیت اوركلاكینگ و ماندگاری سیستم در شرایط سخت كاری دارد. به همین علت، سراغ این قطعه حساس و در عین حال پرطرفدار رفتیم تا با بررسی دقیق دوازده مدل از حافظه‌های DDR2 800 (البته به جزء دو مدل) بازار ایران اطلاعات فنی مناسبی را در مورد قابلیت‌ها و مزایای این محصولات در اختیار شما قرار دهیم.

توضیح: در حالت كلی به اعمال تغییرات در مشخصه‌های یك قطعه كامپیوتر با هدف افزایش كارایی آن قطعه «اُوركلاكینگ» گفته می‌شود .

     

بررسی اجمالی حافظه‌ها

1- Corsair Dominator

حافظه‌های سری Dominator معروف‌ترین محصولات شركت Corsair است كه از سیستم خنك‌كنندگی DHX یا Dual-path Heat Xchange  بهره می‌برد.

حافظه CM2X1024-6400C4D كه به صورت دو ماژول یك گیگابایتی در اختیار ما قرار گرفت، از زمان تأخیر 12-4-4-4 و قابلیت EPP یا Enhanced Performance Profiles برای اوركلاكینگ راحت در مادربورد‌های مبتنی بر چیپ‌ست‌های پیشرفته Nvidia، پشتیبانی‌می‌كند.

این نوع حافظه مجهز به خنك‌كننده‌های آلومینیومی است و در محدوده ولتاژ 2 تا 4/2 ولت فعالیت ‌می‌كند. البته تا یادم نرفته بگویم كه این حافظه برای مادربورد‌های سری ROG یا Republic for Gamer شركت ASUS بهینه شده است.

 

 

2- GSkill F2-6400CL4D-1GBPK

اگر طرفدار اوركلاكینگ باشید و روزی چند ساعت از وقت خود را در تالار‌های گفتگوی سایت‌های معروف سخت‌افزاری بگذرانید، به طور حتم حافظه‌های شركت معروف Gskill را می‌شناسید.

این شركت حافظه‌های DDR2 خود را در ده رده مختلف عرضه می‌كند كه معروف‌ترین سری آن  مدل HK است.

البته ما در زمان رقابت تنها به مدل استاندارد F2-6400CL4D-1GBPK  دسترسی داشتیم. این حافظه مجهز به مدار چاپی شش‌لایه است و از زمان تأخیر 12-4-4-4 پشتیبانی‌ می‌كند. بنا به اطلاعات ارایه شده توسط سایت رسمی GSkill، این محصول در محدوده ولتاژ 8/1 تا 2 ولت فعالیت می‌كند و دارای یك خنك‌كننده آلومینیومی با رنگ آبی روشن است.

 

3- OCZ Flex XLC

زمانی كه برای اولین بار حافظه Flex XLC را به دست می‌گیرید، ته دلتان خالی می‌شود. چون شركت OCZ در این محصول از یك خنك‌كننده آلومینیومی سنگین با امكان ارتباط به خنك‌كننده‌های آبی استفاده كرده تا حسابی همه را در جای خودشان میخكوب كند. حافظه DDR2 800 این مدل در دو زمان تأخیر 3 و 4 عرضه می‌شود كه در این رقابت حافظه مورد آزمایش از زمان تأخیر  15-4-4-3 پشتیبانی می‌كند.

حافظه OCZ2FX800C32GK در ولتاژ 1/2 فعالیت می‌كند. اما به علت وجود قابلیت EVP یا Enhanced voltage Protection امكان افزایش ولتاژ تا 4/2 ولت بدون بروز مشكل به كاربر داده شده است. این حافظه همانند Corsair Dominator از قابلیت EPP پشتیبانی می‌كند. پس اگر مادربوردی با چیپ‌ست nForce680 داشته باشید، به راحتی می‌توانید از این قابلیت بهره‌مند شوید.

 

4- OCZ Reaper HPC

دومین عضو قدرتمند شركت OCZ كه در این رقابت حضور داشت، حافظه Reaper HPC است. این محصول توسط سیستم خنك‌كننده لوله‌ مسی، گرمای حاصل از فعالیت چیپ‌ست‌های حافظه را به خنك‌كننده آلومینیومی كه در سطح فوقانی حافظه قرار دارد، انتقال می‌دهد تا باعث كاهش هرچه بیشتر دمای حافظه و ماندگاری آن در شرایط سخت شود.

حافظه‌ای كه از این سری در تست ما شركت داشت دارای زمان تأخیر 12-4-4-4 بود و در ولتاژ 1/2 ولت فعالیت می‌كرد. این محصول مانند Flex XLC مجهز به قابلیت EPP است و از فناوری EVP تا محدوده 2/2 ولت پشتیبانی می‌كند.

 

5- OCZ Platinum

حافظه سری Platinum یكی دیگر از محصولات شركت OCZ بود كه در این رقابت نفس‌گیر شركت كرد. این نوع حافظه مجهز به خنك‌كننده‌های Platinum Mirrored XTC است. OCZ2P8001GK دارای زمان تأخیر 15-4-5-4 و در ولتاژ 1/2 ولت فعالیت می‌كند. این محصول مجهز به فناوری Enhanced Latency برای مدیریت هوشمندانه تأخیر حافظه است كه فقط در این مدل تعبیه شده است! البته در عوض دیگر خبری از قابلیت EPP در این حافظه نیست.

تا یادم نرفته بگویم این حافظه از قابلیت EVP  پشتیبانی می‌كند. پس می‌توانید ولتاژ آن را به راحتی تا 2/2 ولت افزایش دهید.

 

6- OCZ  Gold GX

گفتیم حسابی رقابت را داغ كنیم. به همین دلیل چهارمین محصول شركت OCZ را كه دو ماژول یك گیگابایتی حافظه Gold GX است را هم وارد رقابت كردیم.

حافظه Gold همانند Platinum از خنك‌كننده‌ لانه ‌زنبوری XTC بهره می‌برد. البته با این تفاوت كه خنك‌كننده این محصول به رنگ طلایی است. OCZ2G8002GK در ولتاژ 1/2 ولت فعالیت می‌كند و زمان تأخیر آن 12-5-5-5 است.

این محصول مجهز به قابلیت EVP است. اما مقدار دقیق ولتاژ قابل مدیریت توسط این قابلیت در سایت رسمی هم اعلام نشده است. با این وجود در تست‌هایی كه انجام دادیم GX Gold توانست بدون مشكل در ولتاژ 2/2 ولت فعالیت كند.

 

7- Mushkin Tuner XP2

شاید محبوبیت نام حافظه ماشكین در بازار به اندازه دیگر مارك‌های تجاری نباشد. اما  از نظر كیفیت محصولات این شركت در رده بالایی قرار دارند.

این حافظه مجهز به یك خنك‌كننده فلزی مشكی رنگ است و در محدوده ولتاژ 8/1 تا 1/2 ولت به خوبی فعالیت می‌كند. به گفته سایت رسمی این شركت، حافظه Tuner XP2 از EPIC یا Enhanced Performance IC اختصاصی بهره می‌برد كه این مسئله باعث افزایش كارایی آن در هنگام اوركلاكینگ می‌شود.

حافظه‌ انتخابی ما در این رقابت دارای زمان تأخیر 10-3-4-4 بود. با این وجود  در صورت فعال بودن قابلیت EPP  می‌توانست در فركانس 333 مگاهرتز، زمان تأخیر 10-3-3-3 و ولتاژ كاری 2/‌2‌ولت هم فعالیت كند.

 

8- Mushkin Tuner HP2

حافظه THP2 را می‌توان مدل تعدیل شده TXP2 دانست كه برای كاربران Mainstream ارایه شده است.

این حافظه دارای یك خنك‌كننده فلزی آبی رنگ است و در زمان تأخیر‌های متفاوتی به بازار عرضه می‌شود. حافظه مورد آزمایش ما از این سری در زمان تأخیر 12-4-4-4 و ولتاژ 1/‌2 ولت فعالیت می‌كرد.

جالب است بدانید كه این محصول برخلاف دیگر رقبای حرفه‌ای خود از قابلیتEPP  پشتیبانی نمی‌كند. اما با این وجود در آزمایش‌های انجام شده توانست به كارایی مناسبی در مقایسه با دیگر رقبا دست یابد.

 

9- Crucial Ballistix Tracer

یكی از حافظه‌های پر زرق و برق و در عین حال مناسب موجود در این رقابت، حافظه Ballistix Tracer شركت Crucial است. این حافظه مجهز به تعدادی دیود نوری قرمز و سبز است كه بر اساس نوع فعالیت حافظه روشن و خاموش می‌شوند!

این محصول دارای یك خنك‌كننده فلزی مشكی رنگ است كه نام حافظه به‌‌خوبی روی آن خودنمایی می‌كند. حافظه BL2KIT6464AL804 حاضر در این رقابت دارای زمان تأخیر 12-4-4-4 است و در ولتاژ 2/‌2 ولت فعالیت می‌كند.

بنا به اطلاعات ارایه شده توسط سایت رسمی شركت Crcuialاین حافظه دارای تأییدیه Crossfire است و  از قابلیت EPP هم پشتیبانی می‌كند.

 

10- Patriot PDC21G6400LLK

حافظه‌های Patriot به علت قیمت پایین و كارایی مناسب، یكی از پر‌طرفدارترین حافظه‌های بازار ایران است. این حافظه در دو سری Value Edition (با خنك‌كننده آبی‌رنگ و زمان تأخیر 18-5-5-5) و Extreme Performance  (با خنك‌كننده مشكی‌رنگ آلومینیومی و زمان تأخیر 12-4-4-4) به بازار ارایه می‌شود.

از آن جایی كه ما قصد نداشتیم در رقابت به كسی ظلم كنیم، از حافظه‌های سری EP این شركت كه جزء محصولات با زمان تأخیر پایین است، استفاده كردیم. این حافظه در ولتاژ 2/2 ولت كار می‌كند.

با این وجود سعی كنید كه ولتاژ حافظه را روی كمتر از این مقدار تنظیم كنید! PDC21G6400LLK به خوبی از قابلیت EPP پشتیبانی می‌كند كه این مسئله می‌تواند باعث بهبود چند‌درصدی كارایی آن در تست‌های مختلف شود.

 

11- Kingmax Mars

سری Mars شركت Kingmax اولین عضو بدون خنك‌كننده و DDR2 1066 حاضر در این رقابت است. از آن جایی كه ما در هنگام دریافت حافظه زیاد دقت نكردیم، به جای حافظه  DDR2 800 یك حافظه DDR2 1066 تحویل گرفتیم!

این حافظه دارای زمان تأخیر 18-5-5-5 است و در ولتاژ 8/‌1 تا   9/‌1 ولت فعالیت می‌كند. با وجود این ویژگی‌ها نباید توقع پشتیبانی از فناوری‌های EPP ،EVP ‌و ... را داشته باشید . بازهم محصول را در رقابت شركت دادیم تا یك تست تمام عیار داشته باشیم.

 

12- GoldenMars

 خود ما هم نامش را نشنیده بودیم. اما با این وجود به‌عنوان یك محصول ارزان قیمت در رقابت ما شركت كرد.

محصول GoldenMars یك حافظه DDR2 667 (تعجب كردید!) با زمان تأخیر 18-5-5-5 است.

این حافظه مانند Kingmax فاقد خنك‌كننده فلزی است و در ولتاژ 8/‌1 ولت فعالیت می‌كند. پس در عمل نباید توقع خاصی از این محصول ارزان قیمت در اوركلاكینگ داشته باشید! (ما كه این مسئله را قبول نداریم)

 

 

سیستم مورد آزمایش‌

برای تست‌ حافظه‌ها از یك سیستم مبتنی بر پردازنده Core 2 Duo E 6400 استفاده كردیم تا امكان اوركلاكینگ بهتر پردازنده و حافظه را داشته باشیم. پردازنده 13/2 گیگاهرتزی انتخابی ما بر اساس هسته Conroe2048 طراحی شده است كه تعداد ترانزیستور‌های موجود در آن 124 میلیون بیشتر از هسته Allendale است (تعداد ترانزیستور در هسته Allendale  در حدود 167 میلیون است).

این پردازنده مجهز به دو مگابایت حافظه نهان L2 است و به وسیله مسیر FSB با فركانس 1066 مگاهرتز (266 در حالت Quad Data Pumping) با پل شمالی سیستم در ارتباط است.

خوشبختانه به علت همكاری خیلی خوب نمایندگی‌های رسمی مادربورد‌های Gigabyte و abit توانستیم مدل‌های مناسب GA-P35 DQ6 و abit IN9 32 MAX را برای تست تهیه كنیم كه این عامل امكان بررسی هرچه دقیق‌تر حافظه‌های موجود در این رقابت را روی چیپ‌ست‌های intel و nvidia ممكن ساخت.

برای این كه در تست‌ها مشكل خاصی از لحاظ تأمین ولتاژ مورد نیاز پردازنده و سایر قطعات نداشته باشیم، از یك منبع تغذیه ششصد واتی سری GameXStream شركت OCZ استفاده كردیم. این منبع‌تغذیه دارای چهار شاخه دوازده ولت با حداكثر توان خروجی 72 آمپر بود كه به خوبی ولتاژ مورد نیاز ما را در طول تست‌ها تأمین كرد. از آن جایی كه هدف ما تست‌های گرافیكی سنگین نبود، در این رقابت از كارت‌گرافیكی Geforce 7950GT موجود خودمان كه در فركانس استاندارد برد مرجع كار می‌كرد، استفاده كردیم.

در قسمت دوم به بررسی نرم افزارهای مورد استفاده و نتایج تست می‌پردازیم.